Na een dipje in de herfst, het overleven van de decemberdrukte en fijne vakantie bij mijn bestie in Zwitserland voel ik ruimte. Er is wat op gang gekomen en daar ga ik wat mee doen en vandaag over vertellen.
Ik zie dat de afgelopen 4 jaren long covid persoonlijk in fases is gegaan, en ik voel dat ik toe ben aan een nieuwe fase.
Fase 1 was de eerste 1,5 jaar. Heel ziek zijn, (doods) angsten, paniek en overleven.
Fase 2 was herstellen van overleven, bijkomen, werkende leven loslaten en acceptatie vinden
Fase 3 was vanuit acceptatie mijn mogelijkheden ontdekken. In het hier en nu mijn wereld weer een beetje ontdekken en uitbreiden.
En nu....nu voel ik weerstand bij het bewegen in mijn gecreëerde wereld. Ik voel weerstand wanneer de mensen om me heen hoe lief dan ook me nog "zieker" zien dan dat ik ben. Ik ben klaar met bewegen in de huidige, al zeer knap, gecreëerde werkelijkheid. Want zoals veel tegen me gezegd wordt, "zie eens waar je stond en waar je nu staat!" Ik heb het gevoel op een kruispunt te staan. Veilig blijven bewegen binnen wat nu is, of door gaan groeien. Ik ga nu proberen voor het laatste te kiezen. Al vind ik het diep in mij doodeng. Een soort levensangst. Dat als ik uit de huidige veiligheid stap, ik in een enge buitenwereld stap die ik misschien niet aan kan, die me misschien ziek maakt, die me weer laat instorten. Mijn interne alarmsysteem begint te loeien als ik er aan denk. Wat als ik faal? Wat als ik mensen teleurstel? Wat als ik instort? Wat als ik het niet waarmaak? Wat en wie ben ik eigenlijk? Wat moet ik dan doen? Binnen de huidige werkelijkheid is veilig.
Maar inmiddels ben ik ook ver genoeg om stappen te maken. Ik voel de wil, de drang en de ruimte. En alsof het zo moest zijn, kreeg ik via lotgenoten contact met iemand die bijna een zelfde traject heeft gehad als ik maar nu net een baan heeft aangenomen voor 16 uur. Met behulp van de body-mind methode en stressortherapie heeft zij hetzelfde aangepakt waar ik nu mee worstel. Dit heb ik onderzocht en ben het direct aan gaan pakken. Wat dat betreft, ben ik toch wel echt mezelf gebleven, een aanpakker en een doener met weinig geduld.
De body mind methode erkent dat we heel ziek geweest zijn, maar ook dat er na een periode van heftige ziektetrauma er veel verbindingen in ons brein zijn gemaakt om ons te beschermen. Dat wanneer we spannende dingen doen die het trauma raken, ons lichaam reageert met klachten. Vaak vraag ik me af welke klachten nog de ziekte zijn en welke er zijn vanuit dit principe.
Voorbeeld. Wanneer ik gevraagd wordt voor een extra dagdeel mediatheek en dan op donderdag, terwijl ik er vrijdag al ben, reageert mijn lichaam met klachten. In mijn verbindingen zit angst om 2 dagen achter elkaar te gaan werken. Dit terwijl ik met een afstandje kan kijken en echt weet dat ik dat wel kan. Door mezelf gerust te stellen en dit patroon te herkennen, werk ik nu zonder klachten 2 dagen achter elkaar.
Dit zijn natuurlijk kleine patronen. Volgende week start ik met stressortherapie. Ik ga mijn angsten, ziektetrauma en patronen in de bek kijken. Waar ik eerder voelde dat ik daar absoluut niet klaar voor was, denk ik nu "kom maar op". En dat is groei, dat is ook wat de fases doen. Dit had ik een jaar terug nog niet gekund. En weten jullie lieve mensen. Ik durf vooruit te kijken en weer te dromen en het vastpinnen van het nu wat los te laten. En hoe mooi is het dat er op vrijwilligerswerk wat projectjes biedt die me in deze nieuwe fase kunnen helpen ontdekken.
Ik houd jullie op de hoogte!
Reactie plaatsen
Reacties