Hoe ziet mn leven er nu uit? Maar vooral wat is veranderd en hoe heeft me dat gevormd?
Vandaag heb ik zo'n dag dat ik op bed lig. Die horen er ook bij.
Graag deel ik vandaag wat over hoe mn leven er echt uitziet. En over mezelf. De afgelopen jaren vormen je. Ik ben nog steeds Co maar toch anders. Dingen die ik van harte omarm maar er zijn ook dingen die zich hebben ontwikkeld die ik moeilijk kan omarmen en accepteren.
Mn leven....
Op vrijdagochtend heb ik vrijwilligerwerk en soms op woe mi een uurtje. Maar behalve vrijdagen gaat het alsvolgt.
Wakker worden en voelen wanneer brein en lijf klaar zijn voor opstaan. Meestal rond 9, soms wat later zoals vandaag dan wil het ff niet.
Beneden ruim ik de keuken op en doe ik de was in de wasmachine. Ik ontbijt en ga na het ontbijt zo lang als ik kan wandelen met de hond. Na het wandelen een bakje koffie, ff lezen of studeren of programma zien om vervolgens te lunchen en klaar te maken voor mn middagslaapje.
Vanaf een uur 2 ben ik weer bij de les en hoop ik dat de kids thuiskomen. Ik loop als het kan nog een blokje met de hond, ontvang de kids en modder wat om tot het avondeten.
Zo nu en dan heb ik afspraakjes met mn arts voor mn vitamine b12 spuiten, boek een massage of ga een rondje stad of probeer wat sportoefeningen om niet teveel te verslappen. Het liefste doe ik door de weeks nog een bakkie met iemand, dat zijn de kersjes op de doordeweekse dagen.
Het stabiel, haalbaar en overzichtelijk, en soms oersaai.
Jullie snappen vast dat mn sociale leven, verbinding als zingeving voor mij zo n andere waarde hebben gekregen. Ik geniet met volle teugen van alle afspraakjes die ik heb! Waar anderen werk als hoofdinvulling hebben is dat voor mij de stabiliteit houden en mn week zo leuk mogelijk invullen zonder de balans te verliezen. Wanneer ik goed in balans ben, kan ik ook prima uitschieters aan! Vakanties, uitjes, avondjes. En ik heb de keuze het te doen omdat ik weet er door de weeks weer van te herstellen. Daarnaast doen vrijwilligerswerk en studie de rest. Zonder zingeving werd ik depressief. Weer wat geleerd.
En dan ikzelf. Soms verbaas ik mezelf positief en soms niet. Ik heb geleerd wat er echt toe doet. Mooie kleren, autos spullen.... leuk hoor maar zo onbelangrijk. Waarderen wat je hebt, zingeving hebben, verbinding met mensen om je heen, je gezin en natuurlijk gezondheid. Maar dit besef je denk ik pas echt als hij hapert. Ik denk dat ik door de afgelopen jaren een stuk milder ben geworden, doelen in het leven heel anders liggen. Waar ik prestatiegericht was, hoge eisen had aan mezelf en wrs ook mn omgeving. Man wat heb ik altijd hard gewerkt voor mezelf maar ook voor applaus. Het oog van de ander had een grote rol. Ik ben nu doordat ik deze ziekte heb en uit een vreselijk diep dal gekomen ben voorop staan waar ik blij en gelukkig van word. En weet je dat ik deze vraag heel ingewikkeld vind? Want ik kan heel goed doen waar ik goed in ben, wat nuttig kan zijn voor mn cv of waarbij ik anderen please....maar wat wil ik zelf? Gezien mn toestand me verplicht in het hier en nu te leven en te genieten van kleine dingen, is er ook ruimte om te ontdekken waar mn innerlijke vuurtje van gaat branden.
Leren vind ik in ieder geval altijd leuk dus zoek binnenkort een nieuwe thuisstudie ...1 waarvan ikzelf van binnen enthousiast wordt.
Zelf ervaar ik ook lastige kanten van mezelf die ik ontwikkeld heb die ik nog moeilijk kan omarmen. Onzekerheid bijvoorbeeld, ik was nooit zo onzeker en was niet zo van dat onzekere gedoe. Zonde van je energie, wat bertreft ben ik wel een echte Leeuw. Maar nu ik door gezondheid niet in mn kracht sta ben ik met grote regelmaat onzeker...dan moet ik mezelf toespreken en er niet zo in mee gaan....man hou op zeg. Daarnaast is een echte long covid klacht een overgevoelig stress systeeem. Ik kan dus niet goed tegen stress. En dat kan ik erg slecht omarmen. Dan is mn hele hebben en houden van slag. Nu heb ik weinig issues en heb nu een leven met weinig stress maar als het er is " spoor ik niet helemaal" en heb daar weinig grip op. Gelukkig heb ik een heel sterk ratio maar als die me in de steek laat en mn brein ook mee gaat in stress... niet fijn en zo niet ik!
Maar voordeel bij een nadeel. Ik was enorm pleasend en conflictvermijdend. Als het nodig is, ga ik tegen woordig het gesprek aan. Deel mn kwetsbaarheid en wat me dwars zit en meestal komen er mooie gesprekken en is de stressstand erna opgelost. Het moet wel, want die stressstand kan ik gewoon niet inblijven, enorm naar. Wel heb ik erna altijd een kater. Misselijk voelen en schaamte over de openheid die ik heb gegeven en schaamte over de stresstand die op dat moment alles beheerst. Zo wil ik niet zijn, het voelt niet als ik maar het gebeurt soms toch. Dingen die me vroeger niet van het padje brachten, doen dat me soms nu wel. Ben ik dit nu echt? Is dit de ziekte? Een gevolg van de ziekte die ik moeilijk kan omarmen. Technisch weet ik dat ontregeling van hormonen en stofjes zorgen voor een piek bij oa stress en erna een dalletje om erna weer stabiel te worden. Gelukkig komen deze situaties maar weinig voor....
Verder ben ik nog best wel leuk hoor 🤪
Reactie plaatsen
Reacties